เปลี่ยนนิสัย

posted on 12 Sep 2011 11:20 by kaika-sky
เมื่อตอนเด็กฉันเป็นคนที่ขี้อาย ไม่ชอบคนเยอะ เป็นคนเอาแต่ใจ....แต่พอประมาณม.ต้นฉันแอบชอบรุ่นพี่คนหนึ่งเราเข้าค่ายที่โรงเรียนด้วยกันมีกิจกรรมหนึ่งที่ทำให้เปลี่ยนฉันเป็นอีกคน...คือกิจกรรมที่ให้จำคำศัพท์เป็นภาษาต่างๆ โดยแต่ฐานจะเป็นฐานภาษาและฐานร้องเพลง แล้วตอนท้าย ให้มีการตอบคำถามใครที่จำกิจกรรมหรือคำศัพท์ได้ โดยคำถามที่เปลี่ยนฉันคือ...ใครจำคำศัพท์ที่เป็นการบอกรักภาษามาลายูได้บ้าง(ตอนนี้ดิฉันก็จำไม่ได้แล้วว่า มันต้องพูดว่ายังไง) ไม่มีใครยกมือดิฉันก็เลยยกมือตอบ แล้วด้วยความที่ตอนแรกนั่งกับพื้น เขาก็ให้ยืนขึ้นตอบ ตอนนั้นฉันสั่นไปทั้งตัว เสียงก็สั่น พี่คนที่ฉันชอบเขาก็มองมา ประมาณว่ากำลังสาระภาพรักกับพี่เขาเลยที่เดียว แล้วเพื่อนพี่เขาก็บอกว่าน้องเขาสั่นไปหมดแล้วครับ จากนั้นมาฉันก็พยายามทำตัวเองให้กล้าที่จะแสดงออก เพื่อเวลาอยู่ต่อหน้าพี่เขาฉันจะได้ไม่สั่น แต่พอต้องทำอะไรต่อหน้าเขาฉันจะสั่นทุกทีเลย ประม่ามาก
อีกครั้งที่ประม่ามากคือดิฉันต้องออกไปนำกิจกรรมที่หน้าเสาธง ปกติดิฉันจะไม่ค่อยออกไป แต่ถ้าพี่คนที่ดิฉันชอบไม่ได้เข้าแถวดิฉันจะออกไปนำ แต่วันนั้นไม่มีคนออกไปนำแล้วพี่เขาก้มาเข้าแถวซึ่งเป้นเรื่องปกติที่ดิฉันจะประม่ามากเพื่อนก็ออกไปเป็นเพื่อนคนหนึ่ง(ไปยืนข้างๆเฉยๆ) เพื่อนก็จะรู้ว่าเป็นเพราะอะไร วันนั้นอาจารย์ก็ถามว่าเป้นอะไรไปแปลกๆ แันก็ได้แค่ยืม
ปีที่พี่เขาจะจบเป็นรุ่นที่ดิฉันต้องจัดกิจกรรมวันส่งท้ายให้ ซึ่งเพื่อนดิฉันให้ดิฉันเป็นคนติดต่อกับห้องพี่เขาคือแต่ละคนจะรับผิดชอบติดต่อห้องแต่ล่ะห้อง แล้วเพื่อนๆก้แสนจะสนับสนุนเลยให้ติดต่อกับพี่เขา ซึ่งคุยกันที่ไรฉันประม่าทุกที แต่ฉันก็จะใจดีสู้เสือมาก ต้องคุยกับพี่เขาเพราะเขาเป็นตัวแทนห้อง แต่บางทีก็ต้องไปคุยกับเพื่อนพี่เขาเพราะไม่ไหว คุยกับพี่เขาเหมือนฉันหัวใจจะวาย ใจเต้นไม่เป็นส่ำ และแล้วพอพี่เขาจบฉันก้ไม่กล้าให้อะไร (จริงๆคือพี่เขามีแฟนแล้ว ไปรับไปส่งกันทุกวัน เห็นทีไรน้ำตาไหลทุกที เศร้ามาก) 
พอพี่เขาไปเรียนต่อที่จังหวัดอื่น ฉันก็รู้สึกว่าไม่ต้องประม่าอีกเวลาทำอะไร รู้สึกโล่ง แต่ก้อยากเจอพี่เขามาก พอเวลามีรุ่นพี่มาเยียมโรงเรียนจะอยากให้พี่เขามาบ้าง แต่ก้ไม่เคยเจอ วันหนึ่งนั่งคุยกับเพื่อนๆ ดิฉันนั่งหันหลังให้ถนนหน้าตึก แล้วพี่เขาขับมอเตอร์ไซต์ผ่าน เพื่อนๆก็คิดว่าฉันเห็น แล้วก้เริ่มคุยเรื่องพี่เขา ฉันก็งง ทำไมคุยเรื่องนี้กัน แล้วก็มีเพื่อนคนหนึ่งถาม แกไม่เห็นพี่เขาหรอ ฉันก็บอกว่าไม่เห็นนะ เพื่อนก็ชี้ให้ดูซึ่งเห้นแค่หลัง ซึ่งทุกครั้งที่พี่เขา เข้ามาโรงเรียนดิฉันไม่เคยเจอเลย(อะไรจะปานนั้น แต่ไม่เคยเจอเลย มีแต่เพื่อนเล่าให้ฟังว่าพี่เขา เข้ามาหาอาจารย์)
ในปีเดียวกันนั้น อ๋อลืมบอกไปว่าปกติดิฉันอารมณ์ร้อนมากและอารมณ์ร้ายมาก ร่าเริงมากแต่ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจจะไม่บอกใครหรือถ้าเรื่องที่หนักๆก็จะไม่บอกใคร แต่จะเม่อ 
แล้วเรื่องมีอยู่ว่าฉันได้เจอกับพ่อที่ไม่เคยเจอมาเลยตลอด17ปี ชีวิตฉันแทบจะเปลี่ยนไปทุกอย่าง ฉันต้องไปอยู่กับพ่อ ซึ่งแม่ไม่อยากให้ไปแต่ฉันก็ขอแม่ว่าขออยู่กับพ่อ เพราะอย่างน้อยก้ขอให้ได้รู้จักกับคนที่ได้ว่าพ่อของฉัน เพราะแม่ไม่เคยเล่าอะไรให้ฟังเลย ฉันไม่เคยรู้ว่าพ่อกับแม่มีปัญหาอะไรกัน รู้แค่พ่อกับแม่เลิกกันก่อนที่ฉันจะเกิดไม่กี่เดือน(เหมือนว่าตอนนั้นพ่อจะเรียนอยู่) แล้วนิสัยที่เคยอารมณ์ร้าย ร่าเริงก้กลายเป็นคนนิ่งมากขึ้น ดูเศร้ากว่าเดิมไม่ค่อยพุดกับใคร
จนฉันกลับมาอยู่กับแม่ทุกคนสังเกตเห้นว่าฉันเปลี่ยนไปมาก แล้วในปีเดียวกันฉันก้ต้องแอดมิดชั่น ฉันเลยเลือกที่จะไปอยู่ที่มหาลัยฯเดียวกัน คณะเดียวกับพี่ที่ฉันชอบ แต่มันไม่ได้ช่วยอะไร เพราะเราแทบไม่เจอกันเลย จำได้ว่าเจอกับพี่เขาไม่ถึง5ครั้ง
ฉันก็มีแฟนฉันรู้สึกเหงามากเพราะอยู่หอคนเดียว แฟนฉันเป็นคนอบอุ่นใจดี เข้าใจฉัน ฉันค่อนข้างแน่ใจว่าเขารักและห่วงฉันแม้เราจะเลิกกัน ตั้งแต่เราคบกันไม่เคยทะเลาะกันเลยจน วันที่เลิกกัน รู้สึกว่าทะเลาะกันเรื่องผู้หญิงอีกคนที่เข้ามายุ่งกับเขารู้สึกเขาจะบอกว่าจะไปยุ่งกับคนนั้นทำไม พี่ไม่ได้ชอบเขา แต่ฉันเป็นพวกขี้หึงเลยบอกงั้นก็ไม่ต้องมายุ่งกับฉันเราทะเลาะกันแรง แล้ววก็เลิกกัน
จากนั้นฉันก็ซิ่วหาที่เรียนใหม่แต่ก็ยังได้เรียนมหาลัยฯเดิม แต่เป้นคณะอื่นและนี้เป้นอีกครั้งที่ทำให้ชีวิตฉันยิ่งเปลี่ยนมาก ฉันได้รู้จักกับผู้ชายหลายคนมาก แต่ไม่ได้คิดจะคบกับใคร แล้วก้เกิดเรื่องผุ้ชายทะเลาะกันซึ่งฉันก็ไม่ได้จะอยากให้ทะเลาะกัน แล้วเหมือนจะโดนเพื่อนของคนหนึ่งด่า(ผู้ชายด่านะ รู้สึกอ้าวนี้ฉันผิดมากหรอ) แล้วเรื่องก็ยิ่งเลวร้ายมากขึ้น ฉันเลยตัดสินใจคบกับคนหนึ่งซึ่งไม่ใช่ใครที่มาแย่งฉันเลย ฉันเปลี่ยนไปเป็นคนที่แทบไม่พุดอะไร รู้สึกอะไรก็ไม่พูด บางครั้งเอาแต่นั่งร้องไห้ ซึ่งไม่รู้ทำไม (คงรู้สึกผิดกับพี่คนนั้นที่เราแอบชอบมาตั้งหลายปีมั้ง)
แล้วหลังจากนั้น5เดือนฉันก็เลิกกับแฟน คนเป็นคนที่ฉันคงรักมากมั้งเพราะเสียใจมาก เลิกกันเพราะเขามีคนอื่น คนนี้ค่อนข้างผูกพัน เคยเจอพ่อแม่เขา ไปบ้านเขาบ่อย เขาก้มาบ้านฉันบ่อย ไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่เขาเป้นคนที่ปากไม่ค่อยดี เขาเคยด่าฉันด้วย เราเลยเลิกกันมาครั้งหนึ่ง แต่ก็มีเรื่องที่ต้องทำให้ฉันต้องกลับไปคบกันอีกคือเป้นเรื่องที่ต้องช่วยเพื่อนแต่ต้องให้คนนี้ช่วย เลยต้องกลับไปคบกันอีก
อีกอย่างคือเวลาฉันคบกับใคร รู้สึกอยากจะให้เลิกกันไวๆ เสมอๆ เลยทำให้คบใครได้ไม่นาน
แล้วหลังจากนั้นฉันก็กลายเป็นคนที่นิ่งมาขึ้น ไม่ค่อยอยากเจอใคร ชอบอยู่คนเดียว ไม่ชอบคุยกับใครที่ไม่สนิท ไม่ชอบไปไหน ไม่อยากคบกับใครรู้สึกว่ามันจะไม่ยืนยาว อยากคบคนที่ใช่เลยทีเดียว แต่ไม่รู้เมื่อไรจะเจอFoot in mouth
แล้วฉันก็ได้มาเจอกลุ่มเพื่อนที่รู้สึกว่าเหมือนเพื่อนสมัยมัธยมเลย เลยรู้สึกสนิทใจมากขึ้น ตอนนี้นิสัยก็เริ่มจะกลับสู่ภาวะ(ของคน)ปกติมากขึ้น

edit @ 12 Sep 2011 12:29:04 by เอื้องฟ้า

Comment

Comment:

Tweet